Expositie Kasteel De Haere lucht

Landschapsfotograaf Wouter Stelwagen doet hetzelfde in zijn serie 'Approach'. Op zijn foto's verdeelt hij het vlak grofweg in een 1 op 3 verhouding: eén kwart land, drie kwart lucht. In de bovenste driekwart gebeurt het. Daar legt hij met lange belichtingstijden de lichtsporen vast die naderende vliegtuigen rond Schiphol in de lucht tekenen. Zonder het dragende landschap te negeren verplaatst hij zo het zwaartepunt in zijn landschapfoto's naar de lucht. De beelden zijn niet alleen mooi om naar te kijken, maar dragen ook veel symboliek in zich. De lichtsporen voelen tegelijkertijd herkenbaar en toch vreemd, bijna buitenaards. Ze zetten je aan het denken: Wat komt er op ons af? Is het gevaar, een ramp die nadert, of misschien juist een sprankje hoop?

Fotograaf Theo Bos laat met zijn foto's uit de IJsselvallei zien hoe beeldbepalend de lucht erboven is. Op zijn foto's geen typisch zonnige landschapstaferelen. Want bij echt mooi weer laat hij zijn camera thuis. Hij ziet hoe de diepblauwe lucht van een zonnige dag de leegte van het heelal in een foto bovenop het landschap legt. “Het maakt een gat in je beeld". Voor hem heeft wat er in de lucht gebeurt evenveel waarde als wat het landschap brengt. Lucht en land, samen maken ze het beeld, geven ze er betekenis aan. Zijn foto's vertellen over meer dan de zonnige dag.

Op het eerste oog lijken de schilderijen van Peter-Frans de Graaf op typisch afstandelijke abstracte werken. Bij nadere beschouwing gebeurt er meer. De kleuren die De Graaf hanteert, kennen grootse diepte. Er is iets waardoor deze landschappen meer zijn dan enkel een versimpelde, of geabstraheerde weergave van het landschap dat veelal bestaat uit vier kleurvelden: er geen horizon meer. Hierdoor zie je in een enkel landschap ineens heel veel landschappen; de horizon, de lucht en de voorgrond worden door elkaar gehusseld. De Graaf is er in geslaagd het universele Nederlandse landschap weer te geven.↵